Regulacja czy zakaz? Legalizacja prostytucji w Rumunii znów na agendzie

W Rumunii znów rozgorzała dyskusja: czy należy uregulować pracę seksualną, czy legalizacja stworzyłaby niebezpieczny precedens?

Temat prostytucji ponownie znalazł się w centrum rumuńskiego życia publicznego po tym, jak poseł jednej z partii koalicji rządzącej złożył projekt ustawy o legalizacji i ścisłej regulacji pracy seksualnej. Inicjatywa natychmiast podzieliła uczestników życia politycznego, sektor obywatelski oraz Kościół.

Temat nie jest nowy w Rumunii, ale dotychczas wszystkie podobne próby upadły.

Podjęcie „trudnego tematu”

Wniosek złożył poseł Partii Narodowo-Liberalnej, Ion Iordache. Jak sam ujął, nie chce promować prostytucji, lecz wyprowadzić ją z szarej strefy prawnej i społecznej.

Według jego argumentacji w Rumunii praca erotyczna oraz usługi o charakterze seksualnym istnieją już teraz, jednak w dużej mierze działają bez regulacji: bez kontroli zdrowotnych i ochrony prawnej, często pod kierownictwem sieci handlarzy ludźmi.

Iordache stwierdził, że brak regulacji to hipokryzja, podczas gdy państwo ma obowiązek przeciwdziałać współczesnemu niewolnictwu i chronić zdrowie oraz bezpieczeństwo osób zaangażowanych.

Co zawierałby projekt ustawy?

Złożona propozycja wprowadzałaby licencjonowaną, ściśle kontrolowaną formę prostytucji. Zgodnie z projektem:

• tylko osoby pełnoletnie, pracujące dobrowolnie, mogłyby wykonywać pracę seksualną,
• obowiązkowe byłyby regularne badania zdrowotne,
• handel ludźmi i wyzysk byłyby surowo karane,
• świadczenie usług ograniczono by do określonej odległości od szkół, parków i kościołów,
• wykonywanie działalności erotycznej wymagałoby oficjalnej zgody.

Celem – jak twierdzi poseł – nie jest, aby więcej osób weszło do branży usług seksualnych, lecz by ci, którzy już w niej są, nie byli zdani na łaskę sieci przestępczych.

Odwołując się do europejnych przykładów

W swojej argumentacji Iordache przywołał jako przykłady kilka krajów europejskich, w tym Niemcy, Holandię, Austrię i Szwajcarię. W tych państwach prostytucja jest legalna i działa w ramach regulacji.

Jego zdaniem kraje te uznały, że jedynie narzędziami prawnymi można ograniczać handel ludźmi, a nie poprzez całkowity zakaz.

Na pytanie, czy przed złożeniem projektu konsultował się z kierownictwem swojej partii i z premierem, udzielił wymijającej odpowiedzi. Jak powiedział, rozmawiał o temacie z wieloma kolegami z polityki, organizacjami pozarządowymi i przedstawicielami Kościoła.

Polityczne linie podziału w koalicji

Choć projekt ustawy poparł podpisem także jeden z posłów socjaldemokratycznych, pierwszy poważny sprzeciw nadszedł z samej partii – pisze Telex.

Według posłanki Diany Tușy walka z handlem ludźmi nie prowadzi przez legalizację prostytucji. Jej zdaniem prawdziwym rozwiązaniem byłby rozwój edukacji i tworzenie miejsc pracy.

Jak twierdzi, doświadczenia innych państw również nie dowodzą, że legalizacja zmniejsza handel ludźmi – co najwyżej zmienia jego formę i lokalizacje.

Zdecydowane odrzucenie przez Kościół

Rumuński Kościół Prawosławny potępił inicjatywę w oświadczeniu. Według jego stanowiska pracy erotycznej nie da się pogodzić z godnością człowieka i wartościami społecznymi.

Kościół powołał się również na to, że Rumunia podpisała konwencję ONZ, zgodnie z którą prostytucja zagraża dobrostanowi jednostki, rodziny i wspólnoty.

Stworzenie ram prawnych nie eliminuje, lecz może dać przestrzeń wyzyskowi.

Zdaniem Kościoła prawosławnego legalizacja nie zlikwidowałaby ani nielegalnej prostytucji, ani handlu ludźmi.

To nie pierwszy raz, gdy temat pracy erotycznej trafia na agendę

W Rumunii już wcześniej pojawiała się myśl uregulowania prostytucji. W 2007 roku dwóch ministrów poparło ten pomysł, między innymi z argumentami gospodarczymi, na przykład możliwością wzrostu PKB.

W 2010 roku powstała kolejna inicjatywa, którą ostatecznie odrzuciły obie izby parlamentu, częściowo pod naciskiem Kościoła.

Od 2014 roku prostytucja w Rumunii jest dekryminalizowana: sama praca seksualna nie jest przestępstwem, ale jej ułatwianie już tak, a za publiczne oferowanie usług grozi kara.

Europejska mozaika: różne modele

W Europie nie ma jednolitego podejścia. W dziesięciu krajach prostytucja jest legalna i uregulowana, choć w części z nich system wciąż charakteryzuje się niepewnością prawną.

W innych państwach – na przykład w Szwecji, Norwegii, Francji czy Irlandii – karany jest klient, czyli płacenie za seks uznawane jest za nielegalne.

Na zachodnioeuropejskim rynku usług seksualnych pracuje jednak znacząca liczba obywateli Rumunii, często w warunkach dużej podatności na wyzysk.

Myśl na zakończenie od zespołu RED-LIFE

Rumuńska debata dobrze pokazuje, że regulacja pracy seksualnej nie jest prostą kwestią prawną, lecz głęboko społeczną i emocjonalną sprawą. Nie istnieje jedno rozwiązanie pasujące do każdej sytuacji, jednocześnie coraz bardziej oczywiste jest, że milczenie nie oferuje nikomu realnej ochrony.

Z punktu widzenia RED-LIFE punktem wyjścia zawsze musi być uznanie rzeczywistości: praca seksualna istnieje, a odpowiedzialność polega na tym, jak społeczeństwo na to reaguje. Bez bezpieczeństwa, dostępu do informacji i uwzględnienia praw osób zainteresowanych nie powstaną działające regulacje.

Otwarte mówienie i uczenie się z doświadczeń innych krajów nie osłabia, lecz wzmacnia proces decyzyjny. Tylko w ten sposób można iść w kierunku, który odpowiada nie na spory doktrynalne, lecz na realne sytuacje.